Το βιβλίο προλογίζουν η κα Δώρα Γεωργιάδου - Δασκάλα,  η κα Ιωάννα Σημαντηράκη- Νηπιαγωγός Ειδικής Αγωγής, 

η κα Χατζόγλου Βασιλεία- Νηπιαγωγός Ειδικής Αγωγής 

​​

Σε αυτό το βιβλίο αναδεικνύεται ο φυσικός χώρος της παιδικής ηλικίας, το πάρκο και η παιδική χαρά, όπου κανείς δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν για την αξία του, μια και όλοι είμαστε μοναδικοί, ίσοι και ισότιμοι. Συνδέεται, δε, με ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα: Το νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα όλων των παιδιών στο παιχνίδι και στην πρόσβαση στον δημόσιο χώρο. Τα παιδιά είναι που μας δείχνουν τον δρόμο και καλούν τους ενήλικους να βρουν τρόπους να εξαλείψουν τα αρχιτεκτονικά και κοινωνικά εμπόδια(προκαταλήψεις και στερεότυπα), ώστε να καταστεί δυνατή η συνύπαρξη σε ένα πλαίσιο ισότητας.

 

Δώρα Γεωργιάδου, Δασκάλα, MSc στην Πρώιμη Παρέμβαση, MSc στην Ειδική Εκπαίδευση

​

​

Υπάρχει ένας τόπος όπου οι καρδιές δεν χρειάζονται λέξεις για να μιλήσουν: το παιχνίδι. Εκεί, κάθε χρώμα, κάθε ήχος, κάθε ιδιαιτερότητα βρίσκουν τον χώρο τους. Σε αυτήν την παιδική χαρά, κάθε παιδί έχει τη δική του μοναδικότητα και όλα μαζί μας «φωνάζουν» ότι η διαφορετικότητα κάνει το παιχνίδι μας ακόμα πιο πολύχρωμο και αληθινό. Ας μάθουμε από τα παιδιά να ρωτάμε με αληθινό ενδιαφέρον: «Θέλεις να παίξουμε;» και να ανοίγουμε χώρο για όλους, ακριβώς όπως είναι.

​

Ιωάννα Σημαντηράκη, Νηπιαγωγός Ειδικής Αγωγής, MSc Εκπαιδευτική Ψυχολογία

​

Μια συνηθισμένη ανοιξιάτικη ημέρα, στην παιδική χαρά που επισκεπτόμαστε σχεδόν καθημερινά με τον πεντάχρονο γιο μου, ένα αγόρι περίπου έξι ετών έπαιζε μόνο του. Δεν ανέβαινε στις τσουλήθρες ούτε κυνηγούσε τα άλλα παιδιά. Άλλοτε έβγαζε δυνατές φωνές και άλλοτε μουρμούριζε κάνοντας κύκλους γύρω από τον εαυτό του, στις μύτες των ποδιών του, και φτερούγιζε τα χέρια του λες και ήταν πεταλούδα.

Μια μαμά που καθόταν δίπλα μου στο παγκάκι μού απηύθυνε τον λόγο:

«Κοίτα, τα παιδιά τον φοβούνται...»

«Γιατί το λες αυτό;» παραξενεύτηκα.

«Δεν βλέπεις πώς τον κοιτάζουν;» 

Τότε φώναξα κοντά μας ένα κοριτσάκι από την παρέα και το ρώτησα:

«Τι κοιτάς;»

«Το αγοράκι που χορεύει», μου χαμογέλασε.

«Γιατί το κοιτάς;» επέμεινα.  

«Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που χορεύει», με αιφνιδίασε.

Το αγόρι ήταν  ένα παιδί με αυτισμό και απολάμβανε να παίζει το δικό του παιχνίδι.

Κάθε παιδί εκφράζει τα συναισθήματά του, διασκεδάζει, μαθαίνει και χαίρεται με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Συχνά συναντάμε γονείς που ενισχύουν στερεότυπα και προκαταλήψεις για τα άτομα με αναπηρία και, μέσω της στάσης τους, κληροδοτούν στα παιδιά φόβο και άλλα αρνητικά συναισθήματα απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό.

Οι γονείς οφείλουμε να ενισχύσουμε την αποδοχή του διαφορετικού και την ενσυναίσθηση, που τα παιδιά εφαρμόζουν ήδη.

Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μάς παρατηρούν και μας αντιγράφουν. Ας εξασφαλίσουμε τη θετική προσωπική τους εξέλιξη, μέσα σε ένα πλαίσιο ενταξιακής κουλτούρας, όπου όλοι αξίζουν να είναι αποδεκτοί και να νιώθουν ασφαλείς.

 

Χατζόγλου Βασιλεία, Νηπιαγωγός Ειδικής Αγωγής, MSc στη Διδακτική Μεθοδολογία και τα Αναλυτικά Προγράμματα, MSc στην Εκπαίδευση παιδιών με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες 

​